Jan-Paul Sartre był synem oficera wojsk inżynieryjnych, nie znał jednak dokładnie swojego ojca, umiera bowiem on w kilka lat od narodzin przyszłego filozofa oraz pisarza. Jego matka także pochodziła z rodziny intelektualistów, których korzenie sięgały terenów Alzacji oraz tamtejszej szlachty. Wychowywany był przez same kobiety, które rozpieszczały go cały czas i darzyły zbytnią dawką uwielbienia, co jak sam później stwierdził spowodowało w nim wytworzenie się bardzo wyraźnego i w niektórych przypadkach wręcz niezdrowego narcyzmu oraz całkowitą wiarę w swoje możliwości. Już w wieku zaledwie kilku lat odkrywa w sobie duże zainteresowanie literaturą, której świat odkrywa przed nim przede wszystkim dziadek. Jego matka wkrótce wychodzi ponownie za mąż, a sam Jan-Paul Sartre zaczyna uczęszczać do jednego z lepszych liceów paryskich, uznaje jednak okres ten za najgorsze lata swojego życia (było tak przede wszystkim dlatego, gdyż nagle wyrwany został całkowicie spod opieki rzeszy kobiet, które były na każde jego skinienie). Po czterech latach wraca ponownie pod opiekę swojej matki, gdzie zaczyna uczęszczać do innego liceum, tam też odkrywa w samym sobie zdolności przywódcze, staje się postacią wyraźne despotyczną. Widoczne są także jego ponadprzeciętne zdolności, jednocześnie umiejętność prowokowania i szokowania ludzi, którzy znajdują się w jego otoczeniu. Tymże czasie zaczyna także pisać pierwsze ze swoich opowiadań satyrycznych.